Dzisiaj opowiem o Puśce, moim króliku, który niestety już nie żyje. Stoi pod zielonym znakiem zapytania. Mogłabym o niej opowiadać i opowiadać, ale nie mam cierpliwości by tak długo pisać ten post, dlatego opowiem, jak zdechła i jak śmiesznie do nas trafiła.
Kiedyś chodziłyśmy z mamą po sklepach, w tym i po sklepie zoologicznym. W nim był taki uroczy króliczek. Nie udało mi się namówić mamy by go kupić (ten króliczek zauroczył też moją mamę). Ale następnym razem mama się zgodziła, ale tata NIE! Dlatego mama zapłaciła za tego królika pół tego ile kosztował (bo w ten sposób zarezerwowałyśmy Puśkę, czyli, że nikt oprócz nas nie może jej wziąć). Poszłyśmy do samochodu udając smutne, bo tata miał nic nie wiedzieć o króliku, póki go nie weźmiemy. Gdy tata był w pracy, ja, mama i dziadek pojechaliśmy po Puśkę. Odebraliśmy ją bardzo szczęśliwi. Ale, trzeba było kupić jej od razu miskę, kuwetę i klatkę, rzecz jasna. Tata wrócił do domu i zastał w nim Puśkę! Był zły, gdy o niej mówiłyśmy i gdy trzeba było jej kupić jedzenie. Ale kupował jedzenie.
Pewnego dnia Puśka zrobiła się spokojniejsza i mniej jadła, zaczęłyśmy się niepokoić. Mama robiła jej masaże, i z dziadkiem zaczęli jeździć z nią do lekarza. Po ostatniej wizycie było jej lepiej, jednak tego samego dnia zdechła. Tęsknię...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz